De Keuze Van … Petra

Petra neemt ons mee terug in de tijd naar begin jaren ’60. Ze heeft namelijk nog heel levendige herinneringen van toen ze 4 jaar was!

Zoals gebruikelijk stonden de fietsjes en stepjes in de stal. Maar bij de ouders van Petra stond daar ook de wasmachine. Aangezien de ouders van Petra vrij modern waren en wel van de nieuwste snufjes hielden, hadden ze begin ’60 jaren al een elektrische wasmachine! Steeds als er iets nieuws op de markt kwam, dan waren zij de eersten die ‘t hadden! Maar even voor de goede orde: denk nu niet aan de rechthoekige, compacte witgoed wasmachines zoals we die tegenwoordig kennen…..

Petra vertelt hoe zij het zich herinnert: “Het was een hele grote open houten waston zonder deksel. Erachter kon je de motor zien, waardoor de was via een draaimechanisme in de waston ronddraaide. De elektriciteit-kabels waren nog met een touw-achtig materiaal bekleed.

Daarnaast stond een grote, hoge wringer, ongeveer zo groot als ik nu ben 😉 (zo’n 1.60 m. hoog). Maar als 4-jarige vond je dat een griezelig ding: door de grootte keek je daar echt tegenop!”

Een paar keer per week deed haar moeder de was. Zo herinnert Petra zich dat er dan vaak ook een grote ketel op het fornuis stond. De was werd eerst in de machine gewassen, dan in de ketel aan de kook gebracht. En dan werd de was door de wringer gedraaid. Vervolgens werd de was buiten te drogen gehangen. Al met al een heel arbeidsintensief werkje.

Als kind ben je natuurlijk nieuwsgierig en luister je niet altijd naar moeders goedbedoelde raad. Zo ook met Petra 🤫….

Op een dag ging Petra de stal in, op weg naar haar fietsje. Daar zag ze dat moeder de was in de wastobbe gedaan had. Ondanks dat moeder al zo vaak gezegd had dat ze niet aan de machines mocht komen, kon ze de verleiding toch niet weerstaan. Even met haar handje in het zeepsop 🫧! Dat was beslist niet zonder gevaar 🫣. Want in die tijd waren de elektrische apparaten nog niet standaard geaard ⚡️. Dus moeders strenge vermaningen waren niet zonder reden!

Ook de wringer was niet ongevaarlijk. Menig kinderhandje zal er toen wel een pijnlijke kennismaking mee hebben gehad 🫢. Maar zover Petra zich kan herinneren, heeft zij daar nooit aan/tussen gezeten. Dat gevaarte boezemde bij de vierjarige Petra voldoende angst in.

Bij het terugzien van de wastobbe en de wringer zijn Petra”s herinneringen weer heel levendig. Maar daarmee komen er ook vragen in haar op, zoals de vraag hoe ze toch in vredesnaam haar handjes in het sop had kunnen doen? Immers, als vierjarige kom je toch nog nauwelijks bij de rand van de wastobbe ………………… 🤔? Ineens bedenkt ze zich dat ze toen waarschijnlijk een emmer op de kop heeft gezet om erbij te komen. Dat is namelijk iets wat ze tegenwoordig nog steeds doet als iets te hoog geplaatst is 🫢! Destijds waren het tenminste nog zinken of emaille emmers. Tegenwoordig, met die plastic emmers, moet je nog maar afwachten of zo’n alternatief krukje niet bezwijkt….

Het is gelukkig allemaal goed afgelopen, want anders had Petra dit verhaal nu – zo’n kleine 60 jaar later – niet meer ons kunnen delen!